چه خواهد شد

  احساس سردی می کنم

  آیا سرانجام سیمرغم فراز قافهاست

  یا پستوی غارهای ژرف ناکامی

  مرغ امیدم  بر قاف آرمان هاست

  مرغ آرزویم بر قاف آرزومندیست

  مرغ عقلم آرام است و رام

  از مرغ احساس می ترسم

  ترسم به دامم افکند

  ترسم به ژرفایم کشد

  ترسم عقلم را رام خود کند

  و امیدم را کور و مدهوش سازد

  و آرمانهایم را بر مزار آرزویم به دار حقیقت آویزد

  آری  احساسات رنجم می دهد

  و سرانجامی باژگونه را پیش چشمم نمایان می کند

  احساس سردی می کنم

  نمی دانم سرانجام سیمرغ لنگم چه خواهد شد

   ای دلبرکان خویشتن پرست

   کامم از کامتان دور باد

   نقاب زیبنده ی نیرنگ که می نامیدش عشق

   پیش چشمانم برملاست که می دانمتان

   از ذاتتان نیش خورده ام و هنوز زهرآگین ترین قطره در رگ احساسم می جهد

   و بازوانم از زنبور بی گنه نیز می ترسد

   پیکان فریبنده ی نیرنگشان سوی نقطه ضعف احساس خوب نشانه می رود

   در وصف عشقشان دروغ می گویند و به دروغم واداشته اند

   از کام خواهی نمی گویند و می گویم تا بیازمایم

   آری در این جمله آموزه بسیار است

    کدامین عاشق از کام معشوق می گریزد و پاکدامنی بهانه می آورد

   پس دروغی بیش نیست عشقتان ای دلبرکان که در گوشم پاکدامنی پیشه می کنید

  بر من خرده مگیرید

  اعتراف می کنم کم آورده ام

  لبخندم از حقیقت عاریست

  لبم خسته از لبخندهای مجازیست

  ستارگانم به کورسو می روند

  آرزوهایم آرام و معصوم غرق ابهام می شوند و می میرند

  از بند مصیبت خلاصم کن قاصدک

  دنیای این آدمکها خوابم را سنگین کرده است ، بستری می جویم ، گورستانتان کجاست

  با چشم کوررنگ سبزبینتان تن زردم را خیره منگرید

  از دنیایتان به تنگ آمده ام

  من آموخته ام همدم خویش باشم ،دنیای من عاری از هیاهوی ساعتهاست

  اگر مایلی با من بیا ، به اعماق ، به آن ژرفترین ژرفا ، به اغما

  حمید پرده برافکن و پنجره بگشا

  اینجا دنیای من است

  بر قافم قاف ، بر کهکشانی که درکتان گم می شود در آن

  در پرواز سیمرغ لذتی دیگر است

  اینجا پرواز سکنا نمی گیرد

  اینجا فقط مرگ است که می میرد

  در این لاجورد بارانی لذت پرواز را هم می شود حس کرد ، اینجا تناقض نیست

  شب نیز زیباست پر از نتهای پر پژواک

   شهد سخن اینجاست

  جهان زیباست اگر معنا شود در ذهن یا در نگاهی که می دهد پیوند ، ذهن تو را با خویشتن

  و چه زیباست بازی نور در دو نگاه رویارو

 همه چیز تمام شد

 تو یک اتفاق ساده بودی

 یک عبور ساده

 همچون ریزش برگ ، از نگاه عابر، کنار جاده

 دیگر مهم نیست

 من رو به آینده دارم

 تو از جنس خاطراتی

 همچون غباری یا که ابری گرد آینه

 تو خزان و زردی

 ولی سبزه پوشی

 من سبز سبزم

 همچون بهاران از جنس ابرم

 ولی از فراق رویت

 گشتم سیه پوش هجرت

 ولی دیگر مهم نیست

 چون نه تو جاودان سبزه پوشی

 نه من جاودان خزانم ...

 باشه فراموشت می کنم

 اما بدون عاشقت مرد

 یه گوشه دنیا ، غریب و تنها

 خودشو کشید به دار زندگی

 حرفاش توی سینه موند

 حرفاش نگفتنی نبود

 ولی کسی پای حرفاش ننشست

 حالا دیگه دیره

 داره می میره

 اما نذار با مرگ اون

 یه عشق دیگه جون بگیره

 من دیگه رفتنیم

 این آخرین حرف منه

 با احساس کسی بازی نکن

 با نگاهت کسی رو به عشقت راضی نکن

 با آرزوهای دیگرون عشقبازی نکن

 من دیگه رفتنی شدم ازین عشقهای واهی

 این رو واسه تو نوشتم ای دوست

 به آدما دل نبندی با نگاهی

     عجب غروب دلتنگیست

     عجب وداع غم انگیزیست

     نگاهم خیس و بارانیست

     آری دل شکستن کار آسانیست

     حرفهای نگفته ام کم نیست

     وجودم سراسر اشک و دلتنگیست

     در گلوگاه نگاهم دیریست

     که بغض سنگینیست

     ولی تمام حرف من این نیست

     سخن از درد بی مهریست

     آیا پاداش آن همه مهر من این است ؟

     پاداش محبت همیشه چنین سخت و سنگین است ؟

   کیست که سیبی مرده را به آستین نوازش کند

   کیست که برگ زرد را لگدکوب عبور نکند

   با توام ای رهگذر پرت و غریب

   همچو منی در پس ابر

   پر از الفاظ لطیف

   خسته از رنج حضور...

   خاموش کلامم با توست

   با تو که می شنوی

   از ورای پنجره

   به تلنگری بر غبار شیشه

   بازدم سرد

   یخزده از رنج عبور

 دیگر دل نخواهم بست

 دوست نخواهم داشت

 دیگر احساس را از هیچکس تمنا نخواهم کرد

گرچه محتاج احساسم ، گرچه محتاج تسکینم

سهم من ازعشق آنکس که امید محبت داشتم سراسر اشک و دلتنگیست

دیگر چه انتظار عشق ورزیدن از آنکس که ژرف نگاهم را نمی فهمد

تنهایم گذاشت آنگه که نیازمند احساس بودم

دستانم را نفشرد آنگاه که تن سردم محتاج گرما بود

 دیگر پرواز نخواهم کرد و دل به پرواز کسی نخواهم بست

نفس های خسته ام را به دیوار کسی تکیه نخواهم داد...

به انزوا می روم

به آن ژرفترین ژرفا

تنگنای باورها

آنجا با خاطراتش زنده خواهم بود، غیابش را حس نخواهم کرد

لااقل آنجا آرزوهایم را در آغوش دیگری نمی بینم...

 گفتی پیش دل نازکم جایی برای گریه کردن نیست

   از خاک سرنوشت خواهم سرشت آخرین پرواز را

    در خاک سرنوشت خواهم نوشت راز این پرواز را

  به انتهای خط رسیده ام

  لبه تیغ سرنوشت

  بن بست داغ نفس...

  پی ردپای آرزو

  پی کورسوی امید

  رسیده ام به انتها،به نامقصود راه

  به خط سیاه سرنوشت،فصل خیس نگاه

  اینجا پایان کار ماست

  مدفن خیس آرزو این قفسه سرد بی صداست...

  بگذار بگذرم از این کوچه تنگ

  مگذار رنجم دهد بیش از این بقض  داغ گلو

  بزن تیر خلاص بر این سینه تنگ

  خسته ام از گمگشت ها

  از کوره راه،از بن بست ها

  خسته ام از زردی یاسها

  سردم از سردی احساس ها

  خسته از تردیدم خسته از ابهام

  من اون گل سرخ بی بهارم

  که از تو داغها به سینه دارم

  تا اومدم بزنم جوونه

  تو خاک پاک عشقت

  ساقه هامو شکستی

  فرصت شکفتنم ندادی

  خواستم بگم عزیزم

  تو بهاره ای،بهاری

  من یه گل سرخ هیچم

  به امید محبتی نگاهی

  فرصت گفتن ندادی

  حالا لگدکوب جفاتم

  تو حسرت نگاتم

  یه کویر تشنه

  خاکستری به زیر  پاتم...

ای رهروان دلپریش

به کویر زرد من عبورتان کی فتد؟

این کویر خشک و زرد

غربت رنج است ودرد

باد سوزآلود سرد

نوید مرگم می دهد

از آسمان و کهکشان

قحطی می بارد مردمان

از دیدگان از دیدگان

باران چه گویم

خون می چکد

بی امان و بی امان...

***

    دوستت دارم.دوستم نداری.به همین سادگی

    به همین سادگی وجودم می شکند.به همین سادگی رویای دیرینه ام به باد میرود

    نه به باد غرورت،نه به باد سنگدلیت،بلکه به باد قسمت

   جدایی قسمت من و تو نیست،عنان قسمتمان دست توست،بگو بگو دوستت دارم و بشکن

     این   فاصله را

   دست ما ز هم دور نیست،فاصله ای به اندازه یک بوسه سرد،بگو بگو دوستت دارم و

    برسان   این فاصله را

    در آغوشت کشیدم،نازت کردم،بوسه بر دستت زدم،اما پس می کشی خود را،این است

       تمام  عشق تو؟

    به کدامین امید دل به عشقت بسپرم ،چگونه دل به عشقت خوش کنم...

برای دیدن عکسها به ادامه مطلب بروید

برای دیدن بقیه عکسها به ادامه مطلب بروید

   چشمم تر و لبم خشک است

   خیره ام به آن دوردست دور

   به آن رویای رفته به باد،حقیقت کور

   خاطره ای حک شده در دفتر زرد

   حقیقت سرد،گمگشت حضور

   میعاد من و دوست در آن صبحدم سرد

   باز در تلاقی شام و سپید،شبم به بن بست رسید

   دل بی ادعا چه رنجی کشید

   شکست احساس،مرگ امید

   دار آرزو،همه در زاویه دید

         نگاهش سراسر احساس بود و

                                           نگاهم سراسر التماس      

   ای کبوتر پنجره باز نیست    دیگر مجال پرواز نیست

  نفس به بن بست رسیــد       دیگر مجال آواز نیست

                     می روم تا پنجره باز است 

                                       تا گله کبوتران راهی دراز است

تکنیک مارکر و مداد رنگی

به زودی این وبلاگ به یه وبلاگ خفن

با محتویات هنر شعر و معماری تبدیل می شود

طراحی معماری مهدکودک 

                 برای ادامه   روی لینک زیر کلیک کنید 

http://hamidarchi.blogfa.com/page/kindergarten.aspx