در مجاز بلندپروازی می کنم   با عکسش عشقبازی می کنم

       تا  که  دل  را  راضی  کنم       خود با خود  دلنوازی می کنم

         وجودم به خود می پیچد از درد

         دیگر انتهای اعصاب است

         تاب تا چه حد توانم داشت نمی دانم نمی دانم

         اما هرچه هست دمی دیگر خواهم شکست ، این را خوب می دانم

        دست چپم باز بی حس است

        همان دست نویسنده ام

        می لرزد اما می نویسد

        که تنها اوست که به غمسرای دل نزدیک است

        که تنها اوست که درکم می کند

        هرچند که باعث رنجش قلبم بود که یک لحظه از تپش افتاد

        قلبم بود که یک لحظه ساکت ماند

    چشم عسلی زنده بودم به نگات

     چشم عسلی دلم تنگه برات

    دلم بدجوری گرفته

   کاش می دونستم الان داره چکار میکنه ،          

   به چی فکر میکنه

   خوب می دونم دیگه به من فکر نمیکنه      

   همیشه می گفت به عشقم شک نکن ،  

    همیشه باهاتم

   دوست داشتنش اینجوری بود ، بی موقع

    تنهام گذاشت

   بهش وابسته بودم ،اینو خودش خوب

   می دونست

   دلم خوش بود یکی رو دارم که قدر

   نازکشیدنامو میدونه

   بد کرد ،بدجور زمینم زد ،به گریم انداخت 

   حتی حالی ازم نپرسید

   حالا من تنهایی با این همه آرزوی مرده 

   چکار کنم

   مگه خاطرات میذاره زندگی کنم

   آره ... هنوز زندم

   اما نفسام سینمو می سوزونه

   کاش می شد ببخشمش

   حتی نمی تونم ازش دلگیر بشم

   آخه هنوز همه ی زندگیمه

   کیست که سیبی مرده را به آستین نوازش کند

   کیست که برگ زرد را لگدکوب عبور نکند

   با توام ای رهگذر پرت و غریب

   همچو منی در پس ابر

   پر از الفاظ لطیف

   خسته از رنج حضور...

   خاموش کلامم با توست

   با تو که می شنوی

   از ورای پنجره

   به تلنگری بر غبار شیشه

   بازدم سرد

   یخزده از رنج عبور

 دیگر دل نخواهم بست

 دوست نخواهم داشت

 دیگر احساس را از هیچکس تمنا نخواهم کرد

گرچه محتاج احساسم ، گرچه محتاج تسکینم

سهم من ازعشق آنکس که امید محبت داشتم سراسر اشک و دلتنگیست

دیگر چه انتظار عشق ورزیدن از آنکس که ژرف نگاهم را نمی فهمد

تنهایم گذاشت آنگه که نیازمند احساس بودم

دستانم را نفشرد آنگاه که تن سردم محتاج گرما بود

 دیگر پرواز نخواهم کرد و دل به پرواز کسی نخواهم بست

نفس های خسته ام را به دیوار کسی تکیه نخواهم داد...

به انزوا می روم

به آن ژرفترین ژرفا

تنگنای باورها

آنجا با خاطراتش زنده خواهم بود، غیابش را حس نخواهم کرد

لااقل آنجا آرزوهایم را در آغوش دیگری نمی بینم...

چشم و دلم روشن نگردد       تا روزگار آیینه دار است

  مجالی برای بودن نیست

  برای نفس کشیدن نیز

  پای بودنم به زنجیر غربت گرفتار است

  بال امیدم به زندان غربت اسیر و در بند است

  هیچ نمی دانم گناهم

  ولی سخت است مجازاتم

  رو به ژرفا رو به پایانم

  تلخ است سرنوشت آرزوهایم

  خشکید ساقه ی احساسم

  همان شد دار مجازاتم

  داغدار دل تنگ تنهایم

  برگ زرد آرزوهایم

 گفتی پیش دل نازکم جایی برای گریه کردن نیست

   از خاک سرنوشت خواهم سرشت آخرین پرواز را

    در خاک سرنوشت خواهم نوشت راز این پرواز را

  به انتهای خط رسیده ام

  لبه تیغ سرنوشت

  بن بست داغ نفس...

  پی ردپای آرزو

  پی کورسوی امید

  رسیده ام به انتها،به نامقصود راه

  به خط سیاه سرنوشت،فصل خیس نگاه

  اینجا پایان کار ماست

  مدفن خیس آرزو این قفسه سرد بی صداست...

  بگذار بگذرم از این کوچه تنگ

  مگذار رنجم دهد بیش از این بقض  داغ گلو

  بزن تیر خلاص بر این سینه تنگ

  خسته ام از گمگشت ها

  از کوره راه،از بن بست ها

  خسته ام از زردی یاسها

  سردم از سردی احساس ها

  خسته از تردیدم خسته از ابهام

  من اون گل سرخ بی بهارم

  که از تو داغها به سینه دارم

  تا اومدم بزنم جوونه

  تو خاک پاک عشقت

  ساقه هامو شکستی

  فرصت شکفتنم ندادی

  خواستم بگم عزیزم

  تو بهاره ای،بهاری

  من یه گل سرخ هیچم

  به امید محبتی نگاهی

  فرصت گفتن ندادی

  حالا لگدکوب جفاتم

  تو حسرت نگاتم

  یه کویر تشنه

  خاکستری به زیر  پاتم...

ای رهروان دلپریش

به کویر زرد من عبورتان کی فتد؟

این کویر خشک و زرد

غربت رنج است ودرد

باد سوزآلود سرد

نوید مرگم می دهد

از آسمان و کهکشان

قحطی می بارد مردمان

از دیدگان از دیدگان

باران چه گویم

خون می چکد

بی امان و بی امان...

***

    دوستت دارم.دوستم نداری.به همین سادگی

    به همین سادگی وجودم می شکند.به همین سادگی رویای دیرینه ام به باد میرود

    نه به باد غرورت،نه به باد سنگدلیت،بلکه به باد قسمت

   جدایی قسمت من و تو نیست،عنان قسمتمان دست توست،بگو بگو دوستت دارم و بشکن

     این   فاصله را

   دست ما ز هم دور نیست،فاصله ای به اندازه یک بوسه سرد،بگو بگو دوستت دارم و

    برسان   این فاصله را

    در آغوشت کشیدم،نازت کردم،بوسه بر دستت زدم،اما پس می کشی خود را،این است

       تمام  عشق تو؟

    به کدامین امید دل به عشقت بسپرم ،چگونه دل به عشقت خوش کنم...

برای دیدن عکسها به ادامه مطلب بروید

برای دیدن بقیه عکسها به ادامه مطلب بروید

   چشمم تر و لبم خشک است

   خیره ام به آن دوردست دور

   به آن رویای رفته به باد،حقیقت کور

   خاطره ای حک شده در دفتر زرد

   حقیقت سرد،گمگشت حضور

   میعاد من و دوست در آن صبحدم سرد

   باز در تلاقی شام و سپید،شبم به بن بست رسید

   دل بی ادعا چه رنجی کشید

   شکست احساس،مرگ امید

   دار آرزو،همه در زاویه دید

         نگاهش سراسر احساس بود و

                                           نگاهم سراسر التماس      

   ای کبوتر پنجره باز نیست    دیگر مجال پرواز نیست

  نفس به بن بست رسیــد       دیگر مجال آواز نیست

                     می روم تا پنجره باز است 

                                       تا گله کبوتران راهی دراز است

تکنیک مارکر و مداد رنگی

به زودی این وبلاگ به یه وبلاگ خفن

با محتویات هنر شعر و معماری تبدیل می شود

طراحی معماری مهدکودک 

                 برای ادامه   روی لینک زیر کلیک کنید 

http://hamidarchi.blogfa.com/page/kindergarten.aspx